ဤေနရာတြင္ လူမေနေတာ့သည္မွာၾကာလွၿပီ။ သို႔ေသာ္လည္း အိမ္ႀကီးမွာ အိမ္ႀကီးရွင္ေဟာင္း၏ ဓာတ္ပုံႀကီးမ်ားျဖင့္ အသက္၀င္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။ ေန႔လယ္ေန႔ခင္း သစ္ပင္ေအာက္၌ အနားယူေနပုံ၊ အမ္-၁၆ ေမာင္းျပန္ရုိင္ဖယ္ျဖင့္ ပစ္ခတ္ ရန္ခ်ိန္ရြယ္ေနပုံ၊ သူ၏လွပေသာ

ေ၀းလံသီေခါင္ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံကခ်င္ျပည္နယ္ေျမာက္ဖ်ားရွိ ေတာင္ၾကားလြင္ျပင္တခု၏အဆုံးတြင္ ရြာငယ္ေလးတရြာ ရွိပါသည္။ ထုိရြာသူရြာသားမ်ားသည္ ရန္ကုန္ႏွင့္ ေနျပည္ေတာ္မွ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို မ်ားစြာမသိၾကပါ။ ႏိုင္ငံ၏ၿမဳိ႕ေတာ္ ရန္ကုန္ကို အစားထုိးရန္ ႀကီးက်ယ္လွစြာေသာ

သူအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ဇနီးကိုေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း တခုခုေတာ့မွားေနၿပီလို႔ သူသိလိုက္ပါတယ္။ သူ႔ဇနီးရဲ႕ မ်က္ႏွာအမူအရာက ပံုမွန္မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ကို စိတ္ဆိုးစိတ္ေကာက္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာပံုစံမ်ိဳးလည္းမဟုတ္ဘူး။ တစံုတရာကို ႏွေျမာတသေနသူ တေယာက္ရဲ႕ ယူက်ဳံးမရတဲ့

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သည္ ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္ က်ေနာ္ေရာက္ခဲ့ေသာ လြန္ခဲ့သည့္ (၅) ႏွစ္က ၿမိဳ႕ႏွင့္မတူေတာ့။ လူအမ်ားက ယခင္ကလို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ခံရမွာကို စိုးရိမ္ရွက္ရြံ႔ေနျခင္း မရွိေတာ့။ သူတို႔ကို ၾကည့္ရသည္မွာ လူအမ်ားႏွင့္ ပိုမိုေပါင္းသင္း တတ္လာ၊ ပိုယံုၾကည္မႈရွိလာၿပီး လြတ္လပ္လာပံုရသည္။