ညစဥ္ မိဘေတြ ဖြင့္ေလ့ရွိေသာ ဘီဘီစီ ျမန္မာပုိင္း ေရဒီယုိ အစီအစဥ္တြင္ ထုိစဥ္က ေန႔စဥ္ၾကားေန ရသည့္ စကားလုံး။ သုိ႔ေသာ္ ထုိစကားလုံး၏ အဓိပၸာယ္ကုိ က်ေနာ္ မဆ၀ါးမိ။
|
|
| ဧရာဝတီ သတင္းေထာက္ မင္းႏုိင္သူသည္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး ကာလတြင္ ရန္ကုန္မွ ေန၍ ျပည္ပ အေျခစိုက္ သတင္း႒ာန မ်ားသို႔ သတင္းမ်ား ေပးပို႔ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ |
ရန္ကုန္တကၠသုိလ္မွ ေက်ာင္းသားႀကီးတခ်ဳိ႕ မုံရြာၿမဳိ႕သုိ႔ ျပန္ေရာက္လာၾကၿပီး မဆလ အစုိးရကုိ သပိတ္ေမွာက္ၾကဖုိ႔ လုိက္လံေဆာ္ၾသေတာ့သည္။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းတက္ေနသည့္ အထက (၂) ကုိလည္း ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ သူတုိ႔ေရာက္လာကာ ခြပ္ေဒါင္းအလံထူ၍ ေဟာေျပာေတာ့သည္။ ခြပ္ေဒါင္းအလံဆုိသည္ကုိလည္း က်ေနာ္ ပထမဆုံး အႀကိမ္ျမင္ေတြ႕လုိက္ရျခင္း ျဖစ္၏။
ေက်ာင္းမွ ဆရာမ်ားကလည္း ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ား တရားေဟာေနသည္ကုိ မတားၾက။ က်ေနာ္တုိ႔ ၅ တန္း ေက်ာင္းသားကေလးေတြ ၿငိမ္ၿငိမ္နားေထာင္ၾကဖုိ႔ပင္ ပြဲထိန္းေပးေနသည္။
“ေက်ာင္းသူေတြကုိ စစ္သားေတြက မတရားျပဳက်င့္တယ္၊ ႏုိင္ငံလည္း မြဲလွၿပီ။ ေန၀င္းအစုိးရကုိ ျဖဳတ္ခ်မွျဖစ္မယ္၊ မဆလ စနစ္ဆုိးကုိေတာ္လွန္ၾကရေတာ့မယ္” ဆုိေသာ စကားမ်ားပါသည့္ တရားပြဲအၿပီး ေနာက္ရက္တြင္မူ ဆရာမ်ားကုိယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ကာ သပိတ္ေမွာက္ ခ်ီတက္ဆႏၵျပၾကဖုိ႔ ျပင္ေတာ့သည္။
“ကဲ … ဆရာတုိ႔နဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္လုိက္ခ်င္တဲ့ ကေလးေတြ အလံတုိင္ေရွ႕ထြက္ၾကမယ္။ မလုိက္ဘဲ အိမ္ ျပန္ခ်င္တဲ့ကေလးေတြလည္း ျပန္လို႔ရတယ္။ ဒီေန႔ကစၿပီး ေက်ာင္းပိတ္လုိက္ၿပီ”
ဆရာတဦး၏ ေၾကညာသံထြက္လာေသာအခါ က်ေနာ္အံ့ၾသသြားသည္။ ေက်ာင္းဖြင့္သည္မွ မၾကာေသး၊ ေက်ာင္းပိတ္လုိက္ၿပီတဲ့။ ေပ်ာ္လုိက္သည့္ျဖစ္ျခင္း။ က်ေနာ္အိမ္လည္း မျပန္ခ်င္၍ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူ အလံတုိင္ေရွ႕သြားစုလုိက္သည္။ ဘယာေၾကာ္ ၃ ခု ရသည္။
“ကုိင္း ... ေဘးဘယာေတြ ေ၀းကြာေစဖုိ႔၊ ဘယာေၾကာ္စားၿပီး ခ်ီတက္ၾကစုိ႔”
ဆရာစံက ေက်ာင္းသားေတြကုိ ဘယာေၾကာ္လုိက္ေ၀ေပးရင္း ထုိသုိ႔ စကားဆုိေသာအခါ တခစ္ခစ္ရယ္မိသည္အထိ က်ေနာ္တုိ႔ သေဘာက်မိၾက၏။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဆရာေတြ တုိင္ေပးေသာ ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ားကုိ ေအာ္ဟစ္ေနရေသာ္လည္း ေမာသည္ မထင္ၾက။ အားလုံးေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသည္။ လမ္းေဘးတေလွ်ာက္ အိမ္အသီးသီးမွ တည္ခင္းေပးထားေသာ ေသာက္ေရအုိး၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ခ်ဳိခ်ဥ္မ်ား၊ ဆီးျဖဴသီးဆားရည္စိမ္မ်ားကုိ စားေသာက္ရင္း ခ်ီတက္ၾကသည္။
ၾသဂုတ္လလယ္ပုိင္းတြင္ပင္ ဆုေတာင္းျပည့္ေစတီ ရင္ျပင္ေတာ္တြင္ ဗဟုိ သပိတ္စခန္းေပၚလာသည္။ ဌာနအသီးသီးမွ ၀န္ထမ္းမ်ားကလည္း သပိတ္ေမွာက္လုိက္ၾကၿပီ။ သပိတ္တပ္ဖြဲ႕အားလုံးသည္ ၿမိဳ႕တြင္းလွည့္လည္ ဆႏၵျပၾကရင္း ဆုေတာင္းျပည့္ရင္ျပင္သို႔ တေန႔တေခါက္ အေရာက္သြားၾကသည္။ ထုိရင္ျပင္မွာပင္ ႏုိင္ငံေရးတရားေဟာၾက၊ နားေထာင္ၾက၊ ထမင္းထုပ္ေ၀ငွၾက။ က်ေနာ္တုိ႔ အထက ၂ သပိတ္အဖြဲ႕လည္း ထုိေနရာကုိ ေနတုိင္း ခ်ီတက္ၾကရ၏။
တႏုိင္ငံလုံးက လူေတြလည္း က်ေနာ္တုိ႔လုိ ျဖစ္ေနၿပီဆုိသည္ကုိ မိဘေတြႏွင့္အတူ ဘီဘီစီ သတင္း နားေထာင္းရင္း က်ေနာ္သိေနရသည္။ မုံရြာသပိတ္ရက္ တလေက်ာ္အၾကာတြင္ေတာ့ တပ္ေတြ၀င္လာသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားငယ္ ေတြကိုလည္း ဆရာေတြက အိမ္ျပန္ေနၾကဖုိ႔ ေျပာလာေတာ့သည္။
စက္တင္ဘာလေႏွာင္းပုိင္းထဲမွ ညတည။ ေသနတ္သံေတြက ဆူညံေနသည္။ ရုပ္ရွင္ေတြထဲတြင္သာ ေသနတ္သံ ၾကားဖူးေသးေသာ က်ေနာ့္အတြက္ ေသနတ္သံစစ္စစ္ကုိ ျပင္ပတြင္ ပထမဆုံးၾကားဖူးျခင္း။
“ဒါက ေမာ္တာနဲ႔ ဆြဲေနတာကြ၊ ဟာကြာ ေက်ာင္းသား ေတြေတာ့ ေသကုန္ ၾကၿပီလား မသိပါ ဘူးကြာ။ မျဖစ္ေတာ့ဘူး ငါေတာ့ လုိက္သြား ေတာ့မယ္” ဟုဆုိကာ က်ေနာ္တုိ႔ အိမ္ေရာက္ ေနေသာ ဦးေလးက ဂ်င္ကလိ ေခ်ာင္းမ်ား ထည့္ထားသည့္ အိတ္ကုိ ဆြဲယူၿပီး အေမွာင္ထုထဲ တုိး၀င္သြား ေတာ့သည္။သူထြက္ သြားၿပီး သိပ္မၾကာပါ။ ေသနတ္ သံမ်ားက ပုိစိပ္လာသည္။ အထက ၁ သပိတ္ စခန္းကုိ စစ္သားေတြ ၀င္စီးလုိ႔ သံလမ္း တေလွ်ာက္မွာ တုိက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနၿပီ ဆုိေသာ သတင္းမ်ား ကလည္း တေယာက္ စကား တေယာက္ နားျဖင့္ မျပတ္တမ္း ၀င္လာသည္။
စက္တင္ဘာ တညသည္ ေသနတ္သံအတိျဖင့္ အရုဏ္ကုိ ႀကဳိခဲ့ရသည္။
နံနက္ခင္းတြင္ က်ေနာ့္ ေမေမႏွင့္ သံလမ္းေစ်းကုိ ေစ်း၀ယ္လုိက္သြားေသာအခါ သံလမ္းတေလွ်ာက္တြင္ ေသြးေတြ ...၊ ေသြးေတြ ...။ အထက ၁ ေရွ႕မွ လမ္းေပၚတြင္လည္း ေသြးေတြ၊ ေက်ာင္း၀င္း အုတ္တံတုိင္းေပၚတြင္လည္း ေသြးကြက္မ်ား။ ထုိေသြးကြက္မ်ား ေဘးတြင္ သံဆူးႀကဳိးႏွင့္ ၿငိ ေနေသာ ေက်ာင္းစိမ္းလုံျခည္ေလး တထည္။
| < Prev | Next > |
|---|
