အခ်ိန္က ေန႔လယ္ ၁၂ နာရီခန္႔ ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေဒါပံုျမိဳ႕နယ္ထဲက ကားမွတ္တိုင္တခုမွာပါ။ ကားမွတ္တိုင္မွာ ဘတ္စ္ကားတစီးထိုးစိုက္လိုက္တိုင္း ကားနားကိုေျပးကပ္သြားျပီး ေစ်းေရာင္းေနတဲ့ ေစ်းသည္အမ်ားစုဟာ ေဌးေဌးတို႔အရြယ္ အသက္ ၁၀ ႏွစ္ ၀န္းက်င္ ကေလးေတြျဖစ္ေနတတ္တာမ်ားပါတယ္။

လူေပါင္းမ်ားစြာသြားလာေနတဲ့ ရန္ကုန္၊ သဃၤန္းကၽြန္းၿမိဳ႕နယ္အတြင္းက လမ္းမႀကီးေပၚမွာ အျဖဴေရာင္ အကႌ်နဲ႔ ဂါ၀န္ရွည္ ၀တ္ဆင္ထားၿပီး မ်က္ႏွာတခုလုံး မိတ္ကပ္ေတြျခယ္သထားတဲ့ အမ်ဳိးသမီး တဦးက

ျမန္မာျပည္သူမ်ားက သူတို႔၏ ဒီမိုကေရစီအေရးအတြက္ ဝါရွင္တန္အစိုးရကို ေမွ်ာ္လင့္အားကိုးလ်က္ ရွိေနၾကသည္။

ေဆာင္း ေႏွာင္းရာသီရဲ႕ မြန္းတည့္ေနက လြန္စြာ ပူျပင္းလို႔ ေနတယ္။ လယ္ကြင္းရိုး ျပတ္ေတြၾကားက ေျမၾကီး ေတြကေတာ့ ေနရဲ႕ အပူရွိန္ကို မခံရပ္ႏိုင္လို႔ ပက္ၾကား အက္လ်က္ရွိတယ္။

ျမန္မာျပည္က သူသယ္ေဆာင္ လာသမွ်ကေတာ့ ေသနတ္ေတြနဲ႔ စစ္လက္နက္ ပစၥည္းေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ လက္နက္ေတြက လူ႔အသက္ကို တကယ္ မေသေစႏိုင္ပါဘူး၊

ဒဏ္ရာအနာတရ ရွိခဲ့ရေသာ္လည္း အားမေလွ်ာ့ စိတ္မယိုင္လဲဘဲ ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္သားေဟာင္း ရဲေဘာ္တဦးက မတူကြဲ ျပားသည့္ ေနာက္ထပ္ စစ္မ်က္ႏွာတခုတြင္ ဆက္လက္တိုက္ပြဲ ၀င္လွ်က္ရွိသည္။

ကေလး ဆိုကတည္းက အပူအပင္ ကင္းလွသည္။ စားစရာရွိ စားမည္၊ ၿပီးလွ်င္ ကစားမည္၊ ၿပီးေတာ့ အပူအပင္ ကင္းမဲ့စြာ အိပ္ေပ်ာ္မည္။ သူတို႔၏ အတိတ္တြင္ ခါးသီးေကာင္း ခါးသီးခဲ့မည္