“ေအးေစ … သက္သာ … ဘယ္ၾကည့္ … ညာၾကည့္ …”ေနျပည္ေတာ္ စစ္ေရးျပကြင္းႀကီးထဲမွ ထြက္ေပၚလာေသာ အသံမ်ားျဖစ္သည္။ ဤေန႔သည္ မတ္လ ၂၇ ၇က္ေန႔ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ စစ္ေရးျပ အခမ္းအနား ၾကည့္႐ႈရန္ ေနျပည္ေတာ္သုိ႔ ဦး႐ုကၡစိုး ေရာက္ရိွေနျခင္းျဖစ္သည္။

ရရင္ရ … မရရင္ ခ် … ရရ မရရ ခ် … “ဂြပ္”(မလန္႔ၾကပါႏွင့္ … ဖုန္းကို ပစ္ခ်လိုက္သံ ျဖစ္ပါသည္)သို႔ေသာ္ … လန္႔ၿပီး ဒူးေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနတာကေတာ့ တံခါးရြက္ၾကားက ေခ်ာင္းၾကည့္ေနသည့္ ဦး႐ုကၡစိုးပဲျဖစ္သည္။ အခန္းထဲမွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျပဴးက်ယ္သည္ ဖုန္းကိုပစ္ခ်လိုက္ကာ ႏွာေခါင္းကို ပြစိပြစိ လုပ္လိုက္ၿပီး…

႐ုတ္တရက္ မ်က္စိမ်ား အလြန္က်ိန္းစပ္သြား၍ ခ်င္းမိုင္တုန္းက ေလထု ညစ္ညမ္းသျဖင့္ မခၽြတ္တမ္း တပ္ထားရသည့္ ႏွာေခါင္းစည္းကို ျဖဳတ္ကာ ေနကာမ်က္မွန္ ကမန္းကတန္း ထုတ္တပ္ လိုက္ရသည္။

ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕၊ ဒြိဳင္ဆူေထ့ေတာင္ေပၚမွ အရိပ္ေကာင္းေသာ သစ္ပင္ႀကီးေအာက္တြင္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အနားယူ ငိုက္မ်ဥ္းေနသည့္ ဦး႐ုကၡစိုးတေယာက္ ႐ုတ္တရက္ ခုန္ထကာ အလန္႔တၾကား ေအာ္လိုက္သည္။