သူ႔ရဲ႕ လက္ကို ကိုင္ၾကည့္ရင္ အိမ္ေျမႇာင္လို ႏူးညံ့ေနတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္ ဟူေသာ အေရး အသားေၾကာင့္ ထိုစာအုပ္ကို လက္က မခ်တမ္း ဖတ္ျဖစ္ သြားခဲ့သည္။ ပန္းခ်ီ ေမာင္ေမာင္သိုက္က “လူပံုပါးပါး၊ စိတ္ဓာတ္မာမာ၊ ေရးခ်က္ထည္ထည္ဝါ”

“ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ၊ ဝတၳဳစာအုပ္ေတြ ထုတ္ခ်င္တယ္” ဟု ကိုမင္းကိုႏုိင္ အားတက္သေရာ ေျပာခဲ့သည္ကို အမွတ္ရမိသည္။ ထိုစဥ္က သူသည္ စစ္အစိုးရ၏ အက်ဥ္းေထာင္ထဲတြင္ ၁၆ ႏွစ္ၾကာ ပိတ္ေလွာင္ခံခဲ့ရၿပီး

၁၉၅၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ သန္းေခါင္ယံတညတြင္ သူမ၏ ဖခင္အဖမ္းခံရသည္ကို ေတြ႔ရခဲ့သည့္အခ်ိန္တြင္ ကံၾကမၼာ၏ အလိုအရ သူမ ေနထုိင္ရေသာ ေခတ္ႀကီး၏ ဖိႏွိပ္မႈကို ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္။

၁၉၇၀ ခုႏွစ္ တ၀ိုက္တုန္းက ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ငယ္စဥ္ အသက္(၂၀) ၀န္းက်င္အရြယ္ စာအုပ္စာတမ္းမ်ားကုိ အရူးအမူးဖတ္ခါစအခ်ိန္။ ကမာၻ ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ အတၳဳပၸတိၱ မ်ားကုိဖတ္ကာ စိတ္ကူးစိတ္သန္္းမ်ား ယွက္ျဖာ ခဲ့ၾကဖူး၏။